Κάνοντας Καράτε μετά την ηλικία των 40

Γιάννης Χρυσοβέργης
Δημοσιογράφος
2ο Dan Shotokan - Fudokan Karate

Γράφει ο Γιαννης Χρυσοβέργης

Όσες και όσοι έχουμε ολοκληρώσει την τέταρτη δεκαετία της ζωής μας κι έχουμε μπει πλησίστιοι στη λεγόμενη «μέση ηλικία», έχουμε διαπιστώσει ότι το κορμί μας αλλάζει με ταχύτητα. Το πρωινό ξύπνημα συχνά συνοδεύεται από κάποια «πονάκια» στη μέση, στις αρθρώσεις, στους μυς. Έχουμε επίσης διαπιστώσει πως στη δουλειά μας πράγματα που μέχρι τώρα μας έβγαιναν εύκολα, πλέον μας κουράζουν, πνευματικά και σωματικά. Και σαν να μη μας έφταναν όλα αυτά, έρχονται και οι ασθένειες –συχνά μακροχρόνιες– ηλικιωμένων προσφιλών μας προσώπων, τις οποίες καλούμαστε να διαχειριστούμε. Κι όλα αυτά μάς υποχρεώνουν συχνά-πυκνά να απέχουμε για μικρό ή μεγάλο χρονικό διάστημα από τις προπονήσεις στο καράτε. Κι ύστερα, ολοένα και συχνότερα, ενώ πολύ θα θέλαμε να πάμε για προπόνηση, έρχεται η κούραση και μας καθηλώνει στον καναπέ.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα κρίσιμο ερώτημα: «Μπορώ να συνεχίσω το καράτε; Η αναγκαστική μακρά μου αποχή θα μου επιτρέψει να ολοκληρώσω την προπόνηση; Ή μήπως η κατάσταση θα χειροτερέψει;»

Ξεκινήστε το ταξίδι σας στις πολεμικές τέχνες εδώ

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το κορμί μας εύκολα ξεσυνηθίζει. Υπάρχουν όμως πάρα πολλοί λόγοι που συνηγορούν να παρακάμψουμε τους φόβους, τις αμφιβολίες και τη «βαρύτητα» που μας κολλάει στον καναπέ, να υπερβούμε την κούραση της ημέρας και να ξαναφορέσουμε το καρατέγκι μας.

Είναι βέβαιο ότι θα πάρουμε βαρύθυμα τον δρόμο για το ντότζο. Είναι βέβαιο ότι τη στιγμή που μέσα στα αποδυτήρια θα φοράμε το καρατέγκι θα αναρωτιόμαστε τι ήρθαμε να κάνουμε.

Και μετά, θα αρχίσει η προπόνηση. Χωρίς να το καταλάβουμε, θα νιώσουμε τις αρθρώσεις μας να λύνονται και τα «πονάκια» που μας ταλαιπωρούσαν και μας καλούσαν να γυρίσουμε στα αποδυτήρια ενόσω προθερμαινόμασταν θα εξαφανιστούν· θα βρούμε τον δρόμο για να ολοκληρώσουμε κάτι ξεχασμένο, θα νιώσουμε το κορμί μας να βγάζει απρόσμενη δύναμη. Κι όταν θα ολοκληρώσουμε την προπόνηση, αυτό που θα έχει μείνει δεν θα είναι η κούραση, αλλά μια αίσθηση ελαφρότητας. Το μυαλό μας θα έχει αδειάσει από τις σκοτούρες της ημέρας και τη δυσθυμία μας θα έχει αντικαταστήσει μια ευχάριστη διάθεση.

Τι κι αν δεν μπορούμε πια να κάνουμε μαοάσι γκέρι; Δύναμη βγάζει κι ένα κεντάν μαοάσι γκέρι, αρκεί να το εξασκούμε. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, το καράτε μετά τα 60 είναι πολύ διαφορετικό από αυτό της δεκαετίας των 50 κι αυτό εντελώς διαφορετικό από εκείνο της δεκαετίας των 40. Για να μην αναφερθούμε στα χρόνια της νιότης μας. Είναι καράτε όμως. Κι είναι ένας διαρκής διάλογος με το κορμί μας, που μας επιτρέπει να τροποποιούμε τις τεχνικές μας, σεβόμενοι τους περιορισμούς που αυτό μας θέτει, αλλά να συνεχίζουμε να απολαμβάνουμε το καράτε.

Ξεκινήστε το ταξίδι σας στις πολεμικές τέχνες εδώ

Γιάννης Χρυσοβέργης
Δημοσιογράφος
2ο Dan Shotokan - Fudokan Karate