.jpg)
Ο Γκιτσίν Φουνάκοσι (Gichin Funakoshi, 1868–1957) δεν ήταν απλώς ένας δάσκαλος πολεμικών τεχνών· ήταν ο οραματιστής που μεταμόρφωσε μια τοπική μέθοδο αυτοάμυνας από την Οκινάουα σε μια παγκόσμια φιλοσοφία ζωής. Αν το Καράτε είναι σήμερα γνωστό σε κάθε γωνιά του πλανήτη, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη δική του επιμονή, το ήθος και την πνευματικότητα.
Η Καταγωγή και η Μαθητεία
Γεννημένος στο Σούρι της Οκινάουα το 1868, ο Φουνάκοσι ξεκίνησε την εκπαίδευσή του σε μια εποχή που οι πολεμικές τέχνες ασκούνταν συχνά στα κρυφά. Υπήρξε μαθητής δύο μεγάλων δασκάλων: του Ankō Itosu και του Ankō Asato.
Από αυτούς δεν έμαθε μόνο τις τεχνικές μάχης, αλλά και τη σημασία της πειθαρχίας. Λέγεται ότι ο Φουνάκοσι ήταν ένας άνθρωπος των γραμμάτων, με βαθιά γνώση της κινεζικής και ιαπωνικής λογοτεχνίας, κάτι που επηρέασε τον τρόπο που δίδασκε.
Η Μεταφορά στην Ιαπωνία και η Ίδρυση του Shotokan
Το 1922, μετά από πρόσκληση του Υπουργείου Παιδείας της Ιαπωνίας, ο Φουνάκοσι ταξίδεψε στο Τόκιο για να παρουσιάσει το Καράτε. Η επιτυχία της επίδειξης ήταν τέτοια που δεν επέστρεψε ποτέ μόνιμα στην Οκινάουα.
Το όνομα "Shotokan": Το όνομα της σχολής του προέρχεται από το καλλιτεχνικό του ψευδώνυμο, Shoto (που σημαίνει «κυματισμός των πεύκων»), το οποίο χρησιμοποιούσε όταν έγραφε ποίηση. Το Kan σημαίνει «αίθουσα» ή «σπίτι».
Η αλλαγή των ιδεογραμμάτων: Ο Φουνάκοσι ήταν εκείνος που άλλαξε τη γραφή του "Karate" από «Κινέζικο Χέρι» σε «Άδειο Χέρι» (空手), δίνοντάς του μια πιο φιλοσοφική διάσταση: το άδειασμα του εγώ από εγωισμό και κακία.
Οι 20 Αρχές του Γκιτσίν Φουνακόσι (Niju Kun)
Η Κληρονομιά του
Ο Γκιτσίν Φουνάκοσι πέθανε το 1957, αφήνοντας πίσω του μια τεράστια παρακαταθήκη. Δεν είδε ποτέ το Καράτε ως άθλημα ανταγωνισμού, αλλά ως ένα μέσο για την τελειοποίηση του χαρακτήρα των ανθρώπων.
Σήμερα, το στυλ Shotokan είναι το πιο διαδεδομένο παγκοσμίως, διατηρώντας τις βαθιές βάσεις, τις δυναμικές κινήσεις και την έμφαση στην πειθαρχία που ο ίδιος ο "Sensei" καθιέρωσε.
Συμπέρασμα: Ο Φουνάκοσι δεν μας δίδαξε πώς να χτυπάμε, αλλά πώς να ζούμε με αξιοπρέπεια, ηρεμία και αυτοέλεγχο. Όπως έλεγε και ο ίδιος, ο τελικός στόχος του Καράτε δεν βρίσκεται στη νίκη ή την ήττα, αλλά στην τελειοποίηση του χαρακτήρα των συμμετεχόντων.