Ενα Σεμινάριο, οχι σαν ολα τα αλλα...

του Δημήτρη Γιώρκα 2ο Dan

Θυμάμαι το πρώτο μου σεμινάριο στο Καράτε, πριν από 20 χρόνια. Ένας μεγάλος Ιάπωνας Δάσκαλος θα ερχόταν στην Ελλάδα. Θυμάμαι την προσμονή και τον ενθουσιασμό μου καθώς έμπαινα στο γεμάτο καρατέκα γήπεδο. Ξεκινήσαμε με προθέρμανση. Μετά προχωρήσαμε σε βασικές τεχνικές — ίδιες με αυτές που κάναμε καθημερινά στη σχολή. «Ίσως αργότερα να μας δείξει κάτι παραπάνω!» σκέφτηκα.

Το σεμινάριο κράτησε δύο ημέρες (δύο ώρες το πρωί, μία-δύο το απόγευμα). Φαγητό όλοι μαζί στη νυχτερινή έξοδο, καλή παρέα, όμορφη κουβέντα... αλλά τίποτα διαφορετικό από όσα διδασκόμασταν ήδη.

«Ίσως όταν φτάσω στη μαύρη ζώνη», είπα μέσα μου. Μέχρι τότε μεσολάβησαν 3-4 σεμινάρια με Ιάπωνες δασκάλους, χωρίς πάλι να δω τίποτα καινούργιο. Έφτασα στη μαύρη ζώνη. Ακολούθησαν δύο ακόμα σεμινάρια... Καμία νέα ιδέα, τίποτα που να σε εμπνεύσει ή να σε ενθουσιάσει — εκτός από το τραπέζι στο τέλος και τη συνάντηση με φίλους. Μου θυμιζαν πολύ αποσπάσματα απο το βιβλίο “Ο Μυθος του Σοφου Πολεμιστη” του Ellis Amdur… Οι σοφοί πολεμιστές-δάσκαλοι από την Ιαπωνία, που υποτίθεται κατείχαν τα μυστικά του Καράτε, αποδείχθηκαν εξαιρετικά... εχέμυθοι.

Φέτος, όμως, βρέθηκα σε ένα τελείως διαφορετικό σεμινάριο Καράτε, όμοιο του οποίου δεν είχα παρακολουθήσει ξανά. Ο Δάσκαλος που το παρουσίασε δεν είναι κοντός, δεν έχει σχιστά μάτια, δεν είναι καν ένας «σοφός Ιάπωνας». Μετράει 50 χρόνια εμπειρίας στον κόσμο των πολεμικών τεχνών, είναι Έλληνας και διατηρεί το πάθος και την αγάπη ενός 15χρονου παιδιού. Ο λόγος για τον Sensei Σάββα Μαστραππά.

Το σεμινάριο ήταν απαιτητικό και εξαντλητικό. Ξεκίνησε Παρασκευή απόγευμα και ολοκληρώθηκε Κυριακή βράδυ. Το Σάββατο, που παρευρέθηκα, ξεκινήσαμε στις 8 το πρωί, κάναμε ένα διάλειμμα το μεσημέρι (14:30) και ξαναμπήκαμε στις 17:00, για να σταματήσουμε στις 20:00 — δίνοντας ραντεβού πάλι το πρωί της Κυριακής.

Κάνω 20 χρόνια καράτε και έχω συμμετάσχει σε πολλά σεμινάρια, εντός και εκτός του χώρου του Καρατε. Αυτό το σεμινάριο ήταν καθηλωτικό. Ο Δάσκαλος έδειχνε πράγματα που δεν είχα ξαναδεί, εξηγώντας λεπτομέρειες που σου άνοιγαν τα μάτια και ελυναν απορίες χρόνων. Αναλύαμε το τι, το πώς και το γιατί συμβαίνει σε κάθε τεχνική, βασισμένοι στη μηχανική του σώματος και την ανατομία, με απόλυτα επιστημονικά τεκμηριωμενο τρόπο. Ακόμα πιο εντυπωσιακός ήταν ο ορίζοντας που ανοιγόταν μπροστά μας, καθώς αποκάλυπτε την εφαρμογή των τεχνικών μέσα από το Jiu-Jitsu και το Kobujutsu (ο δάσκαλος εκτος του 8ου νταν στο Shotokan, κατέχει 2ο Dan στο Hakko Ryu και 1ο Dan στο Kobujutsu).

Το βάθος της γνώσης του ανθρώπου αυτού στις πολεμικές τέχνες και τη σύγχρονη εφαρμογή τους ξεπερνιέται μόνο από την ταπεινότητα του χαρακτήρα του. Ένα σεμινάριο μοναδικό σε πληρότητα, επιστημονική τεκμηριωση και πρακτική αξία.

Δάσκαλε, σας ευχαριστώ για όλα. Πρώτα ο Θεός, ανυπομονώ να βρεθούμε ξανά στο φετινό σεμινάριο!

Oss, Sensei!

Του Δημήτρη Γιώρκα 2ο dan